🕉️ మట్టికుండ మరియు అనంతం

(ఆది శంకరాచార్యులు ఒక బాలునికి చెప్పిన కథ)

ఒక సాయంత్రం గ్రామం వెలుపల ఒక కుమ్మరి చక్రం తిరుగుతోంది. మట్టితో కుండలు రూపం దాల్చుతున్నాయి. వాటిని చూస్తూ ఒక బాలుడు ఆది శంకరాచార్యుల వెంట నడుస్తున్నాడు.

బాలుడు అడిగాడు:

"గురుదేవా! ప్రతి కుండలో వేరువేరు జీవం ఉన్నట్లే, వాటిలో వేరువేరు అనంతం కూడా ఉందా?"

శంకరుడు ఒక చిన్న కుండను తీసుకొని బాలుని చేతిలో పెట్టాడు.

 "ఈ కుండలోని అనంతం ఎవరిది?"

బాలుడు చెప్పాడు:

 "ఈ కుండదే."

శంకరుడు మెల్లగా ఆ కుండను నేలపై ఉంచి పగులగొట్టాడు.

 "ఇప్పుడు కుండలోని అనంతం ఎక్కడికి వెళ్లింది?"

బాలుడు కొంతసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

"అది బయట ఉన్న అనంతంలో కలిసిపోయింది."

శంకరుడు చిరునవ్వు నవ్వి చెప్పాడు:

 "కలవలేదు బాలకా. ఎప్పుడూ విడిపోలేదు

🪷 వివరణ (అద్వైత సారం)

శరీరం కుండ.

మనస్సు దాని గోడ.

అహంకారం దాని పేరు.

"నేను", "నాది", "నా జీవితం" అనే భావనలు కుండపై వేసిన గుర్తులు మాత్రమే.

కుండకు ఒక ఆకారం ఉంది. జననం ఉంది. నాశనం ఉంది.

కానీ దానిలో ఉన్న అనంతానికి జననం లేదు. మరణం లేదు.

కుండ పుట్టినప్పుడు అనంతం పుట్టలేదు.

కుండ పగిలినప్పుడు అనంతం చనిపోలేదు.

అలాగే జీవుడు పుట్టడు. మరణించడు.

పుడేది శరీరం.

మారేది మనస్సు.

కరిగేది అహంకారం.

కానీ చైతన్యం ఎప్పుడూ ఒకటే.

జ్ఞానం అంటే కొత్తగా బ్రహ్మాన్ని పొందడం కాదు.

 తాను ఎప్పటినుంచో అదే అనంతమని తెలుసుకోవడం.

అందుకే శంకరాచార్యులు చెప్పారు:

 "బ్రహ్మ సత్యం జగన్మిథ్యా జీవో బ్రహ్మైవ నాపరః

- కుండలు అనేకం కావచ్చు; అనంతం ఒక్కటే. జీవులు అనేకంగా కనిపించవచ్చు; చైతన్యం మాత్రం ఎప్పుడూ అద్వితీయమే. 🕉️